Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken: Twitteren is niks voor mij. Voortdurend de rest van de wereld op de hoogte houden van mijn gedachtenkronkels en bezigheden in 160 karakters trekt me niet zo. Met alle respect voor alle gerenommeerde Twitteraars, het merendeel van wat ik (heel af en toe) lees, beschouw ik eerlijk gezegd als onzin die voortdurend de wereld in gestuurd wordt. Wie boeit het nu dat iemand richting een afspraak gaat, vertraging heeft, even een pauze gaat houden, of wat dan ook? Eventuele nuttige berichten verdwijnen in die enorme brei. En je zult toch aandacht moeten besteden aan al die berichten om de nuttige dingen er uit te vissen.
Ik heb het wel even geprobeerd: toen ik Mexicaanse verplichtingen had tijdens de Onderwijsdagen. Ik heb toen geprobeerd via Twitter een beetje mee te krijgen van de inhoud van het congres. Nou vergeet het maar. De enige nuttige toepassing, die ik ooit heb gezien, was tijdens een congres, toen de twitterwall werd gebruikt om reacties van uit het publiek richting forum te krijgen.
In de begintijd heb ik wel uit nieuwsgierigheid een Twitteraccount aangemaakt. Je moet het toch een keertje proberen, niet waar? Een positieve impuls volgde toen ik al snel enkele volgers kreeg. Die kun je niet teleurstellen. Maar nadat ik paar keer vertwijfeld met mijn vingers boven het toetsenbord heb zitten bedenken wat ik de wereld zou moeten mededelen, ben ik toch weer afgehaakt.
Ondanks dat groeit mijn legertje volgers gestaag. Steeds weer een felicitatie van Twitter, dat er alweer een dolende ziel hongerend zit te wachten op mijn gedachtenspinsels. De meesten ken ik niet, sterker nog, hun naam doet vermoeden dat ze de Nederlandse taal niet eens machtig zijn…
Dus heb ik er maar een eind aan gemaakt. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vond ik de verlossende tekst: Delete my account. Met nog wat verwoede pogingen van Twitter om me op andere gedachten te brengen, heb ik doorgezet en het account definitief opgeheven. Sorry volgers, als je wat van mijn overwegingen, gedachtenroerselen en bezigheden wilt weten, zul je door wat meer dan 160 karakters per keer moeten heenworstelen op deze blog…
Na pakweg een jaar en maar liefst 3 tweets ben ik uitgetwitterd. Het twitterfenomeen volg ik wel aan de buitenkant, want het feit dat het zo’n succesvol fenomeen is, blijft natuurlijk fascinerend!
